কবিতাৰ কাৰণে
ইয়ালৈ কিয় আহিলো
এটা কবিতা পঢ়িম
বাঃ বাঃ দিবা
ৰুমালেৰে ঘাম মচিম
চিগাৰেট যাচিবা।
মই ইমান অস্থিৰ
এটা কবিতাৰ কাৰণে
মোৰ জন্ম
মোৰ জন্মান্তৰ।
সপোন দেখিছিলো
এতিয়া দুঃস্বপ্নৰ
ৰাতি দিন।
ল’ৰাই সোধে
ইজনে সিজনে সোধে
কাউৰি, শগুণ, শিয়ালে খায়নো কি?
অজাতি কাউৰি, অজাতি শিয়াল
অজাতি শগুণে কিহেৰে বোলায় ঠোঁট?
মানুহ কি খাই জীয়ে
কি খাই জীয়ে পানীপিয়া চৰায়ে?
দ্ৰুতগামী যান সহজেই বাট এৰি দি কাষৰ কাটো
বাট এৰি দিওঁ মাতাল হাতী
নুঠো টুলুঙা নাৱত
উজায় নাৱৰীয়া।
ভটিয়াই যোৱাৰ ইচ্ছা মোৰো নাই
পাৰত থাকি সিঞাৰো
তথাপি দেখো পাৰৰ গড়া
খহি যায় অকস্মাৎ।
এয়ে নেকি এক্সিডেণ্ট?
সঁচায়েনে দুৰ্ঘটনা?
আচলতে কথাপাতো ৰুমালেৰে জেপত মেৰিয়াওঁ ছুৰি
ময়েই তোমাক মাৰো খেয়ালবশতঃ
তুমি মোক নামাৰা সেই দেখি।
প্ৰতিবাদৰ দিনলিপি/জুলাই ১৯৮৫
